28.6.09

Concert at the Olympiaflat

Nadat we vrijdag als ouderwetse ramptoeristen hadden genoten van de enorme file voor het concert at sea, gingen we eerst op Stad collecteren en daarna naar een concert in een penthouse in de Olympiaflat achter de Staver. Voor ons geen files maar prachtige klassieke muziek door de geopende ramen en deuren naar het enorme balkon waar het tot 24 uur goed toeven was. We kwamen te laat en hoorden in de lift het Andantino voor fluit en harp van W.A. Mozart, het stuk dat zowel op de crematie van mijn ouders als van mijn schoonmoeder gespeeld is en dat riep natuurlijk wel wat emotie op. Het was een huisconcert bij een cursusgenote van mijn vrouw's Franse les en er waren allemaal deftige mensen en daarom was ik netjes gekapt en had mijn kerkpak aan met een frivole stropdas om de later zien dat ik niet NH ben. Ik was de enige in pak en ook de enige met stropdas, maar hield me staande door geinteresseerd te luisteren en wat minder te praten dan anders. Ik sprak iemand met Stadse voorouders die heel mooi zijn emotie beschreef toen zijn Stadse naamgenoot uit de familie begraven werd. Er ging heel wat door hem heen toen in de kerkdienst zijn naam meerdere keren viel in relatie met de dood terwijl hij die juist door hard vechten en een enorm doorzettingsvermogen overwonnen leek te hebben. Ik sprak ook een dierbare lieve dame die de volgende dag tachtig werd en met warmte vertelde over haar overleden man en het samen met het gezin zaken te beleven. Wat kun je gelukkig zijn als eens per jaar al je nazaten met je een weekje met elkaar op stap gaan en dan allerlei samen doen en herinneringen aan hun blijde jeugd ophalen. Uit haar verhalen bleek ook dat ze nog met veel vrienden van vroeger contact heeft. Wat typisch dat je vaak veel vrienden uit de begintijd van je huwelijk, ondanks diverse verhuizingen, blijft aanhouden.
Het leuke van een huisconcert is dat je dicht op de muzikanten zit en na afloop gemakkelijk met hen na kunt praten. Het Trio Amadeus had ik het ensembleconcours al zien winnen in de Grutterwei, maar dit intieme karakter was nog bijzonderder. Net als cactustelers, postzegelverzamelaars en hondenmensen hebben muzikanten een drive en enthousiasme dat aanstekelijk is en altijd voor een aangename sfeer zorgt.
Vandaag viel mijn oog op de leuke tekeningen op het programmaboekje toen mijn vrouw juist trots haar kruisbessen uit de tuin kwam tonen.