22.6.09

ochtend

Ik was vanmorgen te laat voor de zonsopgang en te vroeg voor Justin met zijn AD en dus deed ik toch maar een rondje en genoot van de lange schaduwen en de verschillende kleuren groen in het vroege morgenlicht. De molen was weer eens in het zonnetje gezet en de ganzen waren nog stil en sliepen op het gors. Op de Lieve Vrouwe Poldersedijk toch al heel wat verkeer en een boze dame in een bestelbus achter me die vond dat ik harder dan 70 km moest rijden en me net voor het dorp inhaalde en bij de verkeersdrempel een stuk omhoog vloog en bijna tegen een vrachtauto, die de hoek omkwam, knalde.
Ik krijg verwijten dat ik te eentonig wordt met steeds maar hooipakken, koeien en zonsopgangen en besloot de prachtige pakken in de felle zon vandaag maar over te slaan maar kon het niet laten toch even de koeien te bezoeken. Waarom mag iemand wel steeds naar Ajax of een andere eentonige voetbalwedstrijd en ik niet naar mijn koeien?



Mijn vrouw komt, net als de zon, ook iedere dag op en het duurt dan even voor zij het zonnetje in huis is want eerst moet ze wakker worden en dan haar sudoku maken. Net als de zon is zij iedere morgen anders en toch vertrouwd. Het hangt af van haar dromen of het boek dat ze gelezen heeft omdat ze niet kon slapen. Ook mijn snurken en scheten spelen een rol. Begrijpt u dat die laatste juist bij lekker eten meer stinken? Ook de agenda van de komende dag heeft invloed op haar opkomst. Soms is ze wat verscholen achter donkere wolken maar meestal is ze stralend en warm en het geeft me een veilig gevoel dat er net als bij de zon na wat bewolking meestal toch weer een klaar lichte dag komt. Ik prijs me gelukkig met zo'n vrouw. Waarom dan niet iedere dag een fotoreportage van mijn vrouws opkomst? Ze zou daar niet erg op gesteld zijn want ze heeft een hekel aan mijn bloggen en zeker als het over mensen gaat. Er bestaan nuttiger zaken dan doen alsof je je bloot geeft en ondertussen de mensen belazerd met je fantasie├źn en hersenspinsels. Ze heeft gelijk maar ik ben nog steeds verslaafd.

Toen ik op de dijk kwam was de zon al te fel om te fotograferen maar een wolk hielp me om de zon voor mijn bezoekers toch vast te leggen.




Ik schreef onlangs al over mijn trotse gevoel over onze jeugd en vanmorgen had ik dat gevoel weer. Het hele weekend hebben ze bijna dag en nacht op de parkeerplaats gebivakeerd zonder anderen te storen en vanmorgen was er geen papiertje, blikje of leeg sigarettenpakje te bekennen. Slechts een enkele Heinekendop en peuk vertelde me dat ze weer genoten hebben.