24.6.09

ochtend

Vanmorgen was ik weer eens eerder dan de zon op het havenhoofd en kon ik weer eens over tal van zaken denken toen ik stond wachten op de opkomst. Wat was er zaterdag trouwens weer een enorme opkomst bij de Truckrun. Natuurlijk zijn er mensen die klagen over lawaai en verkeersopstoppingen maar dat weegt niet op tegen de enorme blijde bewoners van Hernesseroord die je stralend voorbij ziet komen en zich er al maanden op verheugd hebben. Wat een organisatie en wat een inzet van zoveel vrijwilligers. Je zal maar na een drukke werkweek in je cabine weer zo'n hele dag op je werkplek zitten en stapvoets moeten rijden onder luid getoeter met een kwijlend en incontinent persoon naast je. Toch hoor je niemand van de chauffeurs klagen want zij hebben dat alles er graag voor over omdat ze verder kijken dan hun eigen belang en die blijde gezichten veel compenseren. Leuk ook dat er zoveel mensen aan de kant staan te zwaaien alsof het de bus van het winnende AZ-team is die langs komt.

Toen de zon om 5.23 opkwam besefte ik aan het begin van deze dag dat veel ouders bij de geboorte van hun kind ook zo'n blij gevoel gehad hebben en welk een teleurstelling het bleek te zijn toen hun kind gehandicapt bleek te zijn. Het oudergevoel wint het meestal van het verdriet en je zoekt en vindt een evenwicht in de situatie maar blijft veel pijn houden als je om je heen kijkt en het bij anderen zo gladjes lijkt te verlopen. Je liefde wordt vaak op de proef gesteld en dan valt de moeilijke beslissing over opname in een inrichting van je kind waar je je verantwoordelijk voor voelt. Je moet iemand met je eigen bloed, die hulp nodig heeft, ietsjes loslaten en dat voelt tegennatuurlijk. Al die deelnemers uit Hernesseroord hebben ook ouders en wat hebben die allemaal niet moeten meemaken. Wat heerlijk dat er dan zo'n dag is dat je kind als een held wordt rondgereden en door de eilandbevolking wordt toegejuichd. Je voelt je dan misschien even minder eenzaam in je ellende en beseft dat er ook in deze tijd nog een sociaal gevoel bestaat.






Dat er nog een dorp bestaat waar je welkom geheten wordt met een bloemetje namens de resterende middenstand doet je wat, maar het bord "geen passanten, overkanters en vreemdelingen"iets verder op doet je beseffen dat ook in dit dorp er veel Wildersstemmers zijn en daarom adviseer ik u op www.stadaantharingvliet het stukje van Joost te lezen en dan ziet u meteen ook een foto van alle geslaagden uit het dorp met een stukje tekst over hun toekomstplannen. Ook namens mij van harte gefeliciteerd.