17.7.09

de zonnebloem



Vanmorgen was de lucht zo grijs, dat het niet de moeite was om een rondje te rijden. Er was geen zon te bekennen en daarom behielp ik me maar met een opkomende zonnebloem in mijn tuin. Dit is natuurlijk niet de echte zon, maar maakt dat wat uit? Het gaat toch om de emotie die je erbij ervaart. Ik zag onlangs in Dordrecht het schip "de Zonnebloem" liggen en heb er een tijdje bij gezeten om alle gehandicapten in en uit te zien rijden en dragen. Natuurlijk voelt u zo'n reisje niet als een echte zonvakantie in Turkije maar mogelijk halen de passagiers van deze boot meer energie, vriendschap en mooie momenten uit hun reis dan u in Isla Maguerita of Benidorm. Namaak is niet bij voorbaat slechter dan "echt".

Ik sprak een vrijwilliger en vroeg om zijn motivatie om dit nuttige, zware maar toch dankbare werk op die boot te doen. Het was een heel verhaal. Hij had een heerlijke jeugd gehad met veel vrienden op school en op de voetbal. Ze hadden allemaal verkering gekregen maar bleven toch samen optrekken en vierden samen hun bruiloften en bezochten elkaars verjaardagen en gingen soms met hun gezinnen samen een weekje naar Sporthuis Centrum. Hij had twee kinderen gekregen die het goed deden op school en nu zelfstandig woonden met leuke gezinnetjes en een goede baan. Zijn beste vriend had een geestelijk en lichamelijk gehandicapt kind gekregen en dat verandere diens hele leven. Natuurlijk werd hij mee gevraagd met de vriendengroep maar hij werd toch een buitenstaander want met een gehandicapt kind kun je nu eenmaal niet met alles meedoen. Je neemt niet even een babysit voor zo'n kind om met vrienden te gaan stappen. Je gaat niet even met de groep naar de Efteling of speeltuin want jouw kind kan toch niet meedoen.

Het moet toch pijn doen als je vrienden trots over de leer- en sportprestaties van hun kinderen praten en jij hebt het moeilijk met samen met je vrouw het besluit te nemen je kind in een verzorgingsinstelling te laten opnemen. Ondanks alle vriendschap en goede wil hoor je er toch niet echt meer bij. Dit alles riep toch een schuldgevoel op bij mijn gesprekspartner en daarom hadden ze met enkele vrienden het besluit genomen allemaal twee weken per jaar dit soort vrijwilligerswerk te doen in plaats van naar de Bahama's of Bali te reizen.