9.7.09

ochtend

Ik was vanmorgen zo vroeg dat de zon en mijn kleinkinderen nog sliepen en dus kon ik even een rondje rijden en over tal van zaken wat nadenken. Kleinkindbezoek en bloggen valt moeilijk te combineren en u begrijpt hopelijk dat nu de andere twee ook komen en we met een vol huis zitten ik even voor hen kies en u even verlaat tot het hier weer wat rustiger is. Het is heerlijk de kleinkinderen even voor je zelf te hebben als oma en de ouders nog slapen. We doen allerlei spelletjes en eten boterhammen met chocopasta met daarop nog hagelslag en praten honderd uit en dan blijkt een school toch van grote invloed. Een kakschool in Amstelveen leert de kinderen toch iets anders dan een gemengde school in een Dordtse volksbuurt en dat zie je bijvoorbeeld ook aan hun kleding. Mijn kleinzoon in Dordrecht is trots op zijn voetbaltenue van het Turkse nationale elftal want dat scoort goed in zijn klas en weet allles over Attaturk, de oerknal en de mogelijkheid van verschillende meningen hebben over het ontstaan van de wereld en daar zou je in Amstelveen niet mee moeten aankomen. Daar toch meer verhalen over cultuur, paardrijden, hockey en de dierentuin. Het is allebei nuttig en leerzaam voor hun toekomst.

de ganzen ontwaakten en verlieten hun veilige slaapplaats op het water om onze boeren weer te gaan pesten.

Omdat het water nog niet erg spiegelde gebruikte ik het autodak maar weer eens voor een foto.


Boven het Korteweegje kwam langzaam de zon op en kleurde enkele wolken zacht roze.

Er is een uitdrukking van op een roze wolk zitten en dat betekent dat je je gelukkiger voelt dan de werkelijkheid is. Ik hoop voor die 1 op 9 vrouwen hier, die te maken hebben gehad met een verkrachting er veel roze wolken zullen overdrijven want hoe afschuwelijk moet het zijn zo'n aantasting van je veilige lichaam mee te maken. Het onderzoek in de krant geeft nuchtere cijfers maar er zit enorm veel ellende achter en wat kunnen we daar nu eens aan doen. Zijn de cijfers ook op ons dorp, en waarom niet, van toepassing dan zijn hier op het dorp vijftig vrouwen verkracht en hebben we ook vijftig daders in ons midden. Het lijkt wel prettig dat we die niet allemaal kennen maar het betekent wel dat er in uw naaste omgeving mensen met een geheim moeten rondlopen dat ze nergens kwijt kunnen en dat ook u of uw vrouw en dierbare familie aan deze bedreiging bloot staan. De gevallen die wel bekend worden laten zien hoe afschuwelijk dit alles is en levenslang een rol blijft spelen. Het oordeel dat alle verkrachters levenslang moeten worden opgesloten geeft een economisch probleem want als 1 op de 9 mannen in ons land gevangen zit en hetzelfde aantal voor hen als bewaker moet werken hebben we weliswaar minder werkelozen maar komen er toch andere problemen. We moeten dus het aantal mannen dat hun eigen lusten belangrijker vindt dan het gevoel van een ander drastisch verminderen door een betere opvoeding en voorlichting over normen en waarden en hoe moeten we dat nu aanpakken? Hoe kunnen we de slachtoffers weerbaarder maken en hen de mogelijkheid geven te praten zonder meteen veroordeeld en bedreigt te worden? We moeten leren nee te kunnen zeggen, ook als opa tegen je kleinkinderen.
Ik denk dat we moeten beginnen door met elkaar te blijven communiceren en te zorgen dat mensen zich niet terugtrekken in enge vooroordelen en dwaze gedachten en ik bespeur toch een toenemende gemeenschapszin om me heen. Ik ben geroerd dat er jongens bij mij een Stadse vlag komen kopen om mee te geven op een militaire missie of naar de camping waar ze met vrienden lol gaan trappen. Lach me maar uit met mijn kinderlijk gedoe over de Stadse kleuren, maar ik hoop er toch een steentje mee bij te dragen aan een beter dorp. Gelukkig doen veel andere Stadtenaeren dat op hun eigen manier ook en daarbij denk ik aan elftalbegeleiders van SNS, leiders van de jeugdclubs van de kerken , de Dorpsgroep en vele anderen.


Ik ga nu even uit de lucht en genieten van mijn nakomelingen en hun aanhang en u hoort nog wel een keer van mij. Heeft u ook gelezen hoe gevaarlijk bloggen is? Een dame vertelde vorig jaar op haar blog dat ze wat somber was en daarom werd ze een jaar later niet aangenomen bij een sollicitatie. Is zwijgen dus echt goud en moet je met je hart te laten spreken het met zilver doen? Tijdens de komende dagen ga ik dus voor goud maar zal met brons ook tevreden zijn.